به حضرت رسالت كردند و گفتند : محمّد خود را بعبادت خداى خويش شقى گردانيده است ، پس اين آيت نازل شد : طه ما أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لِتَشْقى . « 17 » بعضى از مفسّران گفته‌اند كه « طه » يعنى « طأها » يعنى كه : اى محمّد بكوب زمين را بقدم مبارك خويش ، يعنى قدم بر زمين نه و ما را عبادت كن ، و نفس نفيس خود را در مشقت و تعب مينداز ، زيرا كه ما كه خداى توايم نفرستاديم به تو قرآن را تا دشمنان تو ترا شقى خوانند . تو اى محمّد نيك بخت دنيا و آخرتى ، و تمام اولين و آخرين از انبياء و رسل و اولياء و زهّاد و عبّاد مهمان خوان سعادت تواند ، چگونه كفّار اسم شقاوت بر تو نهند ! [ بيت 30 ] 30 و شدّ من سغب أحشاءه و طوى * تحت الحجارة كشحا مترف الأدم و سخت گردانيد و محكم كرد از گرسنگى اعضاى درونى خود را ، و در پيچيد زير سنگ تهىگاه « 1 » نرم خود را . يعنى : بسته بود و محكم كرده بود حضرت رسالت - صلّى اللّه عليه و سلّم - از گرسنگى اعضاى شكم خود را ، و در پيچيده بود در زير سنگ تهىگاه ناعم شريف لطيف خود را ، تا مضرّت گرسنگى به دو نرسد ، و از عبادت حق تعالى بازنماند . و آنچه داشتى صرف كردى . و اين رياضت نه از آن جهت بود كه او را تدبير معاش ميسّر

--> ( 17 ) . آيه 1 و 2 سورهء طه . ( 1 ) در برهان قاطع گفته : « تهىگاه ما بين شكم و پهلو را گويند » .